Schot in de zaak

Jazeker, vandaag was een goeie dag. Vandaag dan eindelijk de teaser gemaakt samen met Valesca. Die lieve eindbazin. Met Maaike heb ik drie subsidie aanvragen zo goed als afgerond en zij kwam tevens met het briljante plan me weer eens aan te melden voor de zogenaamde Wwik. (kunstenaars uitkering). Tja, ik kan bijna niet anders als ik dit project wil voortzetten dus morgen zal ik er eens een belletje aan wagen.

Morgen staat verder in het teken van 'Vice'. Om 14:00 heb ik een afspraak om samen met de mensen daar te kijken naar mijn plan in de hoop dat zij er iets in zien en me verder kunnen helpen. Ik ben natuurlijk erg benieuwd! Het zou geweldig zijn als zij iets voor dit project kunnen betekenen, maar goed, dat hoor ik dus morgen.

Met Harry gaat het vandaag redelijk. Hij had een aanvaring met zijn huisgenoot André maar dat heeft hij tijdens een huismeeting uitgepraat. Het werken op de bouw vindt hij nog steeds helemaal niks, dat levert soms hilarische beelden op. (Let op; hilarisch is een woord dat ik heb overgehouden aan mijn SBS tijd) Op ons youtube kanaal ga ik de komende dagen het videodagboek van Harry uploaden, dan kunnen jullie met me meelachen. Een geboren bouwvakker is Harry namelijk niet en gelukkig liggen zijn ambities dan ook elders. Waar die ambities dan wel liggen weet hij nog niet precies, maar daar gaan we waarschijnlijk het komende jaar achter komen.

Morgen dus een spannende afspraak, ik hou jullie op de hoogte!

WK tussendoortje

De tropische grens van 30 graden is bereikt en vanmiddag is het dan zover: Nederland staat in de achtste finale van het WK 2010. Doen we goed dus dat moet ik zien. Teven viert mijn vriendinnetje Margriet vandaag haar verjaardag dus dat is mooi te combineren op een terrasje.

Ik kan wel wat afleiding gebruiken want ik woon tegenwoordig achter mijn bureau met als huisgenoten een MacBook Pro, een Bamboo, een mooie externe harde schijf en een vogel die de zojuist genoemde hardware graag vakkundig onbruikbaar maakt.

Momenteel ben ik druk bezig met een teaser die ik nodig heb om sponsoren over de streep te trekken. Heel gek; mensen zijn erg enthousiast over mijn idee totdat ze door hebben dat ik graag wat financiële steun van ze zou krijgen. Wat dat betreft gooit de zogenoemde 'kredietcrisis' alsnog roet in mijn eten. Maar ik laat me niet kennen (ik ga gewoon maar door) want 'Met één koffer' moet en zal gemaakt worden!

Klagen mag ik niet, ik ben omringd met mensen die mijn plan niet alleen steunen, maar ook nog eens ondersteunen. Dit doen zij in de vorm van: website ontwerpen, blogs aanmaken, een huisstijl ontwerpen (dank Cyril), editen, advies geven over beeldmateriaal en gezelligheid in zware tijden (bedankt Valesca), begrotingen opstellen, fondsen aanschrijven, enige uitleg over financiële zaken (bedankt Maaike), tegen gereduceerde prijs geluidsman spelen en op die manier een hele dag met mij opgescheept zitten (bedankt Rutger & Jeroen) tegen gereduceerde prijs mijn cameraman zijn en heel goed meedenken met de documentaire (bedankt Ralph) en natuurlijk worden de schoonheidsfoutjes uit mijn teksten gehaald (lees: herschreven) vanuit Thailand (bedankt Noortje).

Met dit hele 'team' en mijn motivatie om Harry's verhaal te vertellen moet het goed komen!

Ik zet de laatste 'stills' in mijn sponsorplan en mail deze vervolgens naar Cyril. Hij is bezig het plan te voorzien van een mooie layout zodat ik er een mooi pakketje van kan maken voor de eventuele sponsoren. Daarna zoek ik naar geschikte muziek om te gebruiken voor de teaser die ik morgen met Valesca zal gaan maken. Als ik ook nog enkele mails heb verzonden om toestemming te krijgen om te draaien volgende week is het eindelijk zover. Maar dan belt Margriet. 'Het is kei lekker weer Lin'

Ja dat klopt, het zweet staat tussen mijn billen.

'Kom naar het strand dan'

Euh...Ik heb vanmiddag toch een verjaardag...Van jou?!

' Ja weet ik, maar ik denk dat ik op het strand blijf, kom dan gewoon hier naartoe'

Nee ik ga niet met deze temperatuur in de trein zitten, vervolgens drie kwartier lopen om er aldaar achter te komen dat ze geen voetbal uitzenden. Bovendien ben ik zelf vandaag voor de dertiende dag alcoholvrij, en een hippe strandtent zonder een even-hip biertje (a 5 euro) is niet aan mij besteed.

Gelukkig komt mijn oppermaat Maarten me halen en vinden wij wonder boven wonder een plekje op een terras aan het Rembrandtplein. De wedstrijd kan beginnen. Maarten besteld een biertje en ik maar weer een ijsthee. Gek genoeg heb ik er vandaag helemaal geen moeite mee me afzijdig te houden van het bier. Ik denk aan na de wedstrijd; ik moet nog een boel doen voor mijn documentaire. Ik zie de mensen om mij heen tanken, zoals ik dat normaal ook zou doen. Dan valt mij iets op dat mij eerder niet op zou zijn gevallen. Ik zie tussen de brullende bierdrinkers mensen die cola, spa rood of ijsthee drinken.

Dan denk ik aan Harry. Hij is op dit moment bij Walter voetbal aan het kijken. Walter is zijn begeleider. Hoe zou het met Harry gaan? Ik besluit hem te bellen maar hij is niet blij. Al snel kapt hij het gesprek af. Niet lang daarna krijg ik een sms:

'Maak er wat gezelligs van, ben trots op je. Ik heb me dagje niet helemaal sorry dat ik niet zo leuk ben vandaag'.

Met 'Ik ben trots op je' doelt hij op het feit ik inmiddels een klotsbuik heb van de ijsthee. Dat hij zijn dagje niet heeft ligt aan het feit dat hij zich niet thuis voelt in het safe house waarin hij zit. Echter Harry heeft weinig keus, hij heeft geen andere plek om naartoe te gaan.

Ook het voetbal kijken met een begeleider die nauwelijks een jaar geleden nog met jou stond te gebruiken doet Harry geen goed. Het is moeilijk om je onderdanig op te stellen naar iemand die je kent van uitgaan, gebruiken en kut roepen. Er zijn binnen de stichting waar Harry woont regels waaraan hij zich moet houden. Deze regels belemmeren hem vanzelfsprekend in zijn vrijheid en dat is pittig. Je komt na zes maanden terug uit een afkickkliniek, 'klaar' om een leven op te bouwen maar je rolt weer een nieuw traject in. Dat lijkt soms uitzichtloos.

Nog één minuut, we gaan winnen. 2-0! Maar dan... Penalty. Kut. 2-1. Ach ja we zijn door. De mensen om mij heen die zich wel aan het bier hebben gewaagd hebben hun kans op een carrière als lijnrechter overduidelijk verspeeld en zullen in de loop van de avond naar alle waarschijnlijkheid met rood het veld afgestuurd worden. Harry daarentegen heeft deze wedstrijd doorstaan en ook de documentaire 'Met één koffer' is door naar de kwart finales.

Daar gaan we dan!

Vanaf vandaag ga ik jullie via deze blog op de hoogte houden van alle ontwikkelingen omtrent mijn documentaire 'Met één koffer'. Ja, vandaar de naam van deze blog.

Eén jaar lang volg ik Harry die met niets meer dan één koffer terugkeert naar Nederland om een nieuw leven op te bouwen. Zes maanden zat Harry in Schotland, afgezonderd van de buitenwereld met als doel voor eens en voor altijd afrekenen met zijn verslaving. Zal het hem dit keer lukken een nieuw, clean leven op te bouwen?

Deze blog geeft jullie de kans mee te kijken met het proces dat Harry doormaakt. Geloof mij, dit is niet makkelijk. Over een jaar kijk ik met Harry terug op de tijd dat ik hem gevolgd heb, zijn z'n dromen uitgekomen? Of kon hij de verleiding niet weerstaan?

Het einde van de documentaire kan ik niet voorspellen. Wat ik wel weet is dat dit verhaal vertelt moet worden, want verslaving komt vaker voor dan je denkt. Harry is verslaafd, ik ben verslaafd en jij? Ben jij verslaafd?

Het antwoord op deze vraag krijg je gaandeweg. Hou deze blog in de gaten!

Hierbij alvast een voorproefje: