De zorg in Nederland bezorgt mij zorgen...

Inmiddels zijn we een ‘bijna hittegolf’, een verloren WK finale en een verhuizing van Harry verder. Hoogste tijd dus voor een update!

Zoals jullie eerder al konden lezen voelde Harry zich niet helemaal thuis in het Safehouse in Hilversum. Dit heeft een verhuizing als gevolg gehad. De stress die de lange werkdagen met zich meebrachten en alle onduidelijkheden die Harry daar voelde hebben hun tol geëist. Door een beslissing die Harry heeft genomen woont hij nu in Amsterdam, wederom in een Safehouse, maar dit keer in een ‘erkende’.

De moeilijke tijd die Harry doormaakt doet mij meer dan ik van te voren had gedacht. Ik ken Harry al een aantal jaren en natuurlijk was ik al met hem bevriend. Toch is onze relatie, -tegen beter weten in- ‘te’ hecht geworden. Ik praat heel veel met Harry en voel met hem mee. Je wilt het beste voor iemand en dan vervagen grenzen. Voor mij betekend dit dat ik moeite heb met vriendschap en werk gescheiden houden. Ik volg Harry om zijn verhaal te vertellen, maar ik ben ook Harry’s beste maatje. Zeer regelmatig heb ik me dan ook zorgen gemaakt als hij niet goed in zijn vel, -of herstel zoals ze dat noemen- zat. Het is verschrikkelijk moeilijk om toe te moeten kijken hoe je maatje worstelt met... eigenlijk met alles. Alsof dat dan nog niet moeilijk genoeg is, moet je ook nog objectief en zakelijk blijven. Dit zijn zaken waarmee ik het erg moeilijk heb. Gelukkig heb ik hierover goede gesprekken met Harry gevoerd en kan ik weer wat rust vinden, ook omdat Harry nu goed terecht is gekomen.
Voordat Harry zijn intrek nam in het nieuwe Safehouse heeft hij een aantal dagen bij mij gelogeerd. Dat maakt het natuurlijk ook niet makkelijker. Toch is dit volgens mij het enige logische om te doen in deze situatie, je houdt toch van iemand. Achteraf ben ik ook heel blij dat ik er voor Harry kon zijn in de tijd dat hij mij nodig had. Ik zal dit ook blijven doen. Hij is mijn vriend.

Mijn vriend die worstelt met zijn verslaving. Met zijn verleden en zijn toekomst. Drie maanden is Harry nu terug in Nederland maar makkelijk is het allerminst. Het gaat echt met ups en downs. De ene dag ziet hij de toekomst met gepast vertrouwen tegemoet, de andere dag ziet hij überhaupt geen toekomst meer. Dit is verschrikkelijk zwaar! Ik vind het al zwaar om mee te maken en ik kan me haast niet voorstellen hoe het moet zijn om je zelf zo te voelen. Constant moeten verhuizen, de schuldeisers die meer geld van je willen dan je hebt en het programma dat je volgt waarbij je soms je vraagtekens plaatst zijn geen ingrediënten voor een zorgeloos bestaan.
Toch houdt Harry zich staande. Respect alom en dat moet vertelt worden! Daarom ben ik natuurlijk in de eerste plaats begonnen aan dit hele project. En daarom ga ik het afmaken.

Helaas hebben we het hier niet over een gratis project, en staan geldschieters nog steeds niet in rijen van twee voor mijn deur opgesteld. Omdat mij is vertelt dat dit ook niet in de lijn der verwachtingen ligt ben ik ondertussen ook erg druk met het zoeken naar investeerders. We hebben inmiddels al een aantal heel interessante gesprekken mogen voeren met verschillende mensen van verschillende klinieken. Afkickklinieken, die behoren tot ons zorgstelsel. Wat blijkt nou? De meeste van deze directeuren hebben ruzie met -in ieder geval- een andere directeur. Dit maakt financiering moeilijk. Voorbeeld: Harry heeft 6 maanden in ‘Castle Craig’ in Schotland gezeten. Hij is dus een cliënt van Caslte Craig. De directeur van ‘Solutions’ heeft problemen met de directeur van ‘Castle Craig’ en heeft dus grote moeite met het feit dat Harry juist een klant van hen is. De Jellinek kliniek vindt ons project goed, maar kan het maar moeilijk verdragen dat Harry ook bij Smith and Jones heeft gezeten. Keith Bakker, directeur van Smith and Jones en de Jellinek hebben in het verleden tegenover elkaar gestaan in de rechtbank.

Moet het niet zo zijn dat als een zorginstelling de maatschappelijke waarde van dit project inziet, ze in staat moet zijn onderlinge strubbelingen links te laten liggen en te kijken naar het doel? Het doel waar ze allemaal achter staan: Het taboe omtrent verslaving doorbreken en meer begrip krijgen voor mensen als Harry.

Het gaat hier om Harry, en niet om een cliënt van... Het gaat om een persoon die lijdt aan, en leeft met een verslaving. Is dat niet belangrijker dan welke rechtszaak dan ook? Alle mensen die we met dit project hun ogen kunnen openen, alle mensen die door dit project meer begrepen worden. Mag een concurrentiestrijd dat in de weg staan?

Gebroeders Ko

Ja hoor, ook ik maak ze: fouten. Zo mag je natuurlijk nooit beelden van een persoon op het internet plaatsen zonder toestemming van de betreffende persoon. Nou doe ik dat in de regel ook niet. Echter de 'tests' die ik online heb gezet ben ik vergeten er weer af te halen.

Mijn hoofd zit zo vol dat de inhoud ervan nauwelijks in mijn huiskamer zou passen. Nou heb ik niet zo'n grote huiskamer, maar toch. Het opstart proces vergt veel van mij als persoon. Aan alles moet gedacht worden en mijn idealen mag ik niet uit het oog verliezen. Ik weet waarvoor ik het doe en ik zet door. Al gaat het soms ten koste van mezelf en mijn sociale leven. Iedereen te vriend houden kan niet, daar moet ik me bij neerleggen.

Soms zit ik er echt even doorheen. Het telkens herschrijven van een tekst om deze maar zo goed mogelijk te maken. De tegenslagen, de financiële situatie enz. Alles wat ik dan zou willen is lekker op een terras zitten met vrienden en bier. Gelukkig weet ik dat ik daar niets mee opschiet en dat dit project te belangrijk is om me er niet voor de volle 100% voor te geven. Daarom ga ik voor de 110% en probeer ik er samen met al die mensen die dit project steunen en/of ondersteunen een geweldig succes van te maken. En dat gaat lukken!

Maandag heb ik een afspraak met het aannemersbedrijf waar Harry momenteel voor werkt. Ook met hen zal ik afspraken moeten maken over wat er wel, en wat er niet gefilmd mag worden. Iemand een jaar lang volgen kost enorm veel tijd. Het volgen op zich is natuurlijk al tijdrovend, maar alles wat erbij komt kijken is nog zeker drie keer zoveel werk. Overal waar Harry komt moet ik toestemming vragen om te filmen. Iedereen moet een quitclaim tekenen. Ik mag niets vergeten, anders kom ik, en daarmee ook de documentaire in gevaar.

Vanavond kan ik het even van me af zetten. Over een kleine twee en een half uur staat Nederland in de halve finale tegenover Uruguay. Ik ga de drukte trotseren en stort me in het feestgedruis op het museumplein. Op de achtergrond (lees: voorgrond) de heldere klanken van de gebroeders Ko. Wat wil een mens nog meer? Ohja, dat we winnen! Kom maar op met die ijsthee!

Stap één

Daar gaan we weer. Nieuwe week, nieuwe energie! Helaas begint mijn week met de aanvraag van een Wwik, de welbekende kunstenaars uitkering. De bijlagen die ik bij elkaar moet zoeken nemen griezelige hoeveelheden aan en ik vraag me af of Kluun ooit een boek heeft geschreven dat meer pagina's bevat dan mijn pak bijlagen.
Goed wellicht heb ik recht op 'gratis geld'; even doorzetten dus.

Daarna ga ik verder met mijn autisten-lijst (dank Valesca). Ik hoop vandaag contact te krijgen met Cyril zodat ik het plan eindelijk voor eens en voor altijd af kan maken. Pas dan kan ik de subsidie aanvragen de deur uit doen en afspraken plannen met mogelijke sponsoren/investeerders... Hoogste tijd natuurlijk!

Ik ben overigens weer Fris & Fruitig want nog steeds heeft deze dame geen biertje of andere alcoholische versnapering aangeraakt. Vandaag is het precies 3 weken geleden dat ik mijn laatste biertjes marathon heb gehouden. Vooral de dag erna probeer ik niet te vergeten. Zo slecht voel je je niet vaak, het enige dat je wil doen is weglopen. En dat deed ik dan ook, letterlijk. Samen met mijn drink/drugs partner in crime ben ik gaan lopen. Maar liefst 20 km door Amsterdam gewaggeld. Dan kom je erachter dat weglopen voor je problemen makkelijker gezegd is dan gedaan.

Tot nu toe heb ik alle WK wedstrijden doorstaan met het drinken van ijsthee en daar ben ik best trots op. Ook afgelopen vrijdag toen Nederland op miraculeuze wijze wist te winnen van Brazilië heb ik mijzelf tegoed gedaan aan een ijsthee. Samen met Harry welteverstaan, want in mijn eentje tussen 1000 bierdrinkers op het museumplein zou ik niet vol hebben gehouden. Niet met ijsthee althans.
Om 18:30 zaten Harry ik en een vriend van mij netjes bij een AA meeting. Ja het leven kan raar lopen soms. De betreffende vriend is nog nooit eerder bij een meeting geweest maar heeft mijns inziens wel degelijk een probleem. Het is de vriend die ik eerder noemde; mijn drink/drugs partner in crime. Deze keer besluit hij dan toch mee te gaan, als vriend welteverstaan, want als een 'addict' wil hij zich (nog) niet voordoen. Prima want het is een open meeting waar ook bezoekers welkom zijn zeg ik.
In het begin van de meeting wordt gevraagd of er nieuwkomers zijn. Mijn vriend steekt zijn vinger op. Meteen zijn alle ogen op hem gericht; Welcome ..., keep coming back. Met frisse tegenzin begint hij aan zijn eerste meeting waarin hij meerdere malen wordt aangesproken. 'It's good that you are here', I was afraid too when I first walked into these rooms'. Hij houdt zich groot en slaat zich door dit uur heen maar als klap op de vuurpijl krijgt hij aan het einde van deze AA meeting nog de kans wat te zeggen. Even beleefd als altijd vertelt hij de groep dat hij het fijn vindt dat hij zo welkom is, maar dat ze niet raar moeten opkijken als hij volgende week schittert door zijn afwezigheid.
De AA-ers geven niet op en geven mijn vriend een 'Big book', de bijbel van de AA geschreven door ene Bill. Gewapend met zijn Big book verlaat mijn vriend de ruimte om vervolgens met ons te gaan eten. Spare-ribs en een biertje, tja, mijn vriend is nog niet toe aan zijn stap 1; ' We admitted that we were powerless over our addiction - that our lives had become unmanageable'.
De eerste, maar zeker niet de minste van de twaalf stappen.

Met Harry gaat het goed. Natuurlijk zijn er veel dingen waardoor hij zich soms wat minder voelt, maar over het algemeen houdt hij zich goed staande. Ik ben trots op hem. En op die vriend van mij want die is inmiddels hard aan het nadenken als je het mij vraagt. Al enkele sms berichten heb ik van hem mogen ontvangen met daarin allerlei vragen. Het houdt hem bezig, dat is zeker.

Ik ga gauw beginnen aan mijn dag want er is weer genoeg te doen!

Dagverslagje

Vandaag was het dan zover; we hebben een gesprek met 'Vice'. Helaas is de geluidsnabewerking van de teaser niet op tijd binnen om een mooi DVDtje te branden maar goed. Ik zie geen problemen zonder oplossing. Met de laptop onder mijn ene arm en een Maaike onder de andere zet ik koers naar het kantoor van 'Vice'. Gelukkig is dit op slechts vijf minuten loopafstand van mijn huis en derhalve goed haalbaar ondanks de zinderende hitte.
Het gesprek dat we hebben loopt vloeiend, ok; Ik moet nog wat werken aan mijn 'pitch' maar ja, kleinigheidje hou je toch. Het plan staat als een huis en dat is natuurlijk het voornaamste. Gelukkig hebben zowel Maaike als ik een goed gevoel over gehouden aan ons gesprek en gaan wij vol goede moed verder.

Ook Harry gaat verder, al zakt de moed soms wel in zijn schoenen. Of slippers in dit geval. Vandaag bracht hij een bezoekje aan Maaike en mij en vertelde aan ons dat hij soms zijn twijfels heeft over alles. Hij mist spanning in zijn leven. Niet zo gek natuurlijk als je je bedenkt dat zijn leven er tot 6 maanden geleden behoorlijk anders uit heeft gezien. Hij weet wel dat hij daar niet naar terug wil, maar het leven zoals het nu is valt hem ook zwaar.
Vooral het feit dat hij binnen de stichting waar hij woont geen tijd krijgt om aan zichzelf en zijn toekomst te werken vindt hij moeilijk. Hij staat om 05:30 op, begint de dag met een meditatie daarna gaat hij door naar de bouw waar hij de hele dag moet werken. Eenmaal terug in Hilversum (waar hij nu woont) moet hij snel douchen, eten en dan meteen door naar een meeting. Zo zitten zijn dagen helemaal vol waardoor er geen tijd is voor sport of andere hobby's en evenmin tijd voor bouwen aan een toekomst zoals hij dat graag zou doen.
Harry wil bijvoorbeeld graag weer een studie oppakken, maar tijd om hiernaar te zoeken heeft hij nauwelijks. Drie maanden moet hij dit strakke schema volgen, daarna is hem meer vrijheid beloofd.
Inmiddels is Harry alweer bijna een maand terug in Nederland en dat betekent dus dat hij nog 8 weken op de bouw staat, 8 weken iedere avond een meeting moet bezoeken en zich nog 8 weken humble op moet stellen.
Daarna kan hij dan toch gaan bouwen aan datgeen hij nooit heeft gehad; een nuchter, rustig leven.

Schot in de zaak

Jazeker, vandaag was een goeie dag. Vandaag dan eindelijk de teaser gemaakt samen met Valesca. Die lieve eindbazin. Met Maaike heb ik drie subsidie aanvragen zo goed als afgerond en zij kwam tevens met het briljante plan me weer eens aan te melden voor de zogenaamde Wwik. (kunstenaars uitkering). Tja, ik kan bijna niet anders als ik dit project wil voortzetten dus morgen zal ik er eens een belletje aan wagen.

Morgen staat verder in het teken van 'Vice'. Om 14:00 heb ik een afspraak om samen met de mensen daar te kijken naar mijn plan in de hoop dat zij er iets in zien en me verder kunnen helpen. Ik ben natuurlijk erg benieuwd! Het zou geweldig zijn als zij iets voor dit project kunnen betekenen, maar goed, dat hoor ik dus morgen.

Met Harry gaat het vandaag redelijk. Hij had een aanvaring met zijn huisgenoot André maar dat heeft hij tijdens een huismeeting uitgepraat. Het werken op de bouw vindt hij nog steeds helemaal niks, dat levert soms hilarische beelden op. (Let op; hilarisch is een woord dat ik heb overgehouden aan mijn SBS tijd) Op ons youtube kanaal ga ik de komende dagen het videodagboek van Harry uploaden, dan kunnen jullie met me meelachen. Een geboren bouwvakker is Harry namelijk niet en gelukkig liggen zijn ambities dan ook elders. Waar die ambities dan wel liggen weet hij nog niet precies, maar daar gaan we waarschijnlijk het komende jaar achter komen.

Morgen dus een spannende afspraak, ik hou jullie op de hoogte!

WK tussendoortje

De tropische grens van 30 graden is bereikt en vanmiddag is het dan zover: Nederland staat in de achtste finale van het WK 2010. Doen we goed dus dat moet ik zien. Teven viert mijn vriendinnetje Margriet vandaag haar verjaardag dus dat is mooi te combineren op een terrasje.

Ik kan wel wat afleiding gebruiken want ik woon tegenwoordig achter mijn bureau met als huisgenoten een MacBook Pro, een Bamboo, een mooie externe harde schijf en een vogel die de zojuist genoemde hardware graag vakkundig onbruikbaar maakt.

Momenteel ben ik druk bezig met een teaser die ik nodig heb om sponsoren over de streep te trekken. Heel gek; mensen zijn erg enthousiast over mijn idee totdat ze door hebben dat ik graag wat financiële steun van ze zou krijgen. Wat dat betreft gooit de zogenoemde 'kredietcrisis' alsnog roet in mijn eten. Maar ik laat me niet kennen (ik ga gewoon maar door) want 'Met één koffer' moet en zal gemaakt worden!

Klagen mag ik niet, ik ben omringd met mensen die mijn plan niet alleen steunen, maar ook nog eens ondersteunen. Dit doen zij in de vorm van: website ontwerpen, blogs aanmaken, een huisstijl ontwerpen (dank Cyril), editen, advies geven over beeldmateriaal en gezelligheid in zware tijden (bedankt Valesca), begrotingen opstellen, fondsen aanschrijven, enige uitleg over financiële zaken (bedankt Maaike), tegen gereduceerde prijs geluidsman spelen en op die manier een hele dag met mij opgescheept zitten (bedankt Rutger & Jeroen) tegen gereduceerde prijs mijn cameraman zijn en heel goed meedenken met de documentaire (bedankt Ralph) en natuurlijk worden de schoonheidsfoutjes uit mijn teksten gehaald (lees: herschreven) vanuit Thailand (bedankt Noortje).

Met dit hele 'team' en mijn motivatie om Harry's verhaal te vertellen moet het goed komen!

Ik zet de laatste 'stills' in mijn sponsorplan en mail deze vervolgens naar Cyril. Hij is bezig het plan te voorzien van een mooie layout zodat ik er een mooi pakketje van kan maken voor de eventuele sponsoren. Daarna zoek ik naar geschikte muziek om te gebruiken voor de teaser die ik morgen met Valesca zal gaan maken. Als ik ook nog enkele mails heb verzonden om toestemming te krijgen om te draaien volgende week is het eindelijk zover. Maar dan belt Margriet. 'Het is kei lekker weer Lin'

Ja dat klopt, het zweet staat tussen mijn billen.

'Kom naar het strand dan'

Euh...Ik heb vanmiddag toch een verjaardag...Van jou?!

' Ja weet ik, maar ik denk dat ik op het strand blijf, kom dan gewoon hier naartoe'

Nee ik ga niet met deze temperatuur in de trein zitten, vervolgens drie kwartier lopen om er aldaar achter te komen dat ze geen voetbal uitzenden. Bovendien ben ik zelf vandaag voor de dertiende dag alcoholvrij, en een hippe strandtent zonder een even-hip biertje (a 5 euro) is niet aan mij besteed.

Gelukkig komt mijn oppermaat Maarten me halen en vinden wij wonder boven wonder een plekje op een terras aan het Rembrandtplein. De wedstrijd kan beginnen. Maarten besteld een biertje en ik maar weer een ijsthee. Gek genoeg heb ik er vandaag helemaal geen moeite mee me afzijdig te houden van het bier. Ik denk aan na de wedstrijd; ik moet nog een boel doen voor mijn documentaire. Ik zie de mensen om mij heen tanken, zoals ik dat normaal ook zou doen. Dan valt mij iets op dat mij eerder niet op zou zijn gevallen. Ik zie tussen de brullende bierdrinkers mensen die cola, spa rood of ijsthee drinken.

Dan denk ik aan Harry. Hij is op dit moment bij Walter voetbal aan het kijken. Walter is zijn begeleider. Hoe zou het met Harry gaan? Ik besluit hem te bellen maar hij is niet blij. Al snel kapt hij het gesprek af. Niet lang daarna krijg ik een sms:

'Maak er wat gezelligs van, ben trots op je. Ik heb me dagje niet helemaal sorry dat ik niet zo leuk ben vandaag'.

Met 'Ik ben trots op je' doelt hij op het feit ik inmiddels een klotsbuik heb van de ijsthee. Dat hij zijn dagje niet heeft ligt aan het feit dat hij zich niet thuis voelt in het safe house waarin hij zit. Echter Harry heeft weinig keus, hij heeft geen andere plek om naartoe te gaan.

Ook het voetbal kijken met een begeleider die nauwelijks een jaar geleden nog met jou stond te gebruiken doet Harry geen goed. Het is moeilijk om je onderdanig op te stellen naar iemand die je kent van uitgaan, gebruiken en kut roepen. Er zijn binnen de stichting waar Harry woont regels waaraan hij zich moet houden. Deze regels belemmeren hem vanzelfsprekend in zijn vrijheid en dat is pittig. Je komt na zes maanden terug uit een afkickkliniek, 'klaar' om een leven op te bouwen maar je rolt weer een nieuw traject in. Dat lijkt soms uitzichtloos.

Nog één minuut, we gaan winnen. 2-0! Maar dan... Penalty. Kut. 2-1. Ach ja we zijn door. De mensen om mij heen die zich wel aan het bier hebben gewaagd hebben hun kans op een carrière als lijnrechter overduidelijk verspeeld en zullen in de loop van de avond naar alle waarschijnlijkheid met rood het veld afgestuurd worden. Harry daarentegen heeft deze wedstrijd doorstaan en ook de documentaire 'Met één koffer' is door naar de kwart finales.

Daar gaan we dan!

Vanaf vandaag ga ik jullie via deze blog op de hoogte houden van alle ontwikkelingen omtrent mijn documentaire 'Met één koffer'. Ja, vandaar de naam van deze blog.

Eén jaar lang volg ik Harry die met niets meer dan één koffer terugkeert naar Nederland om een nieuw leven op te bouwen. Zes maanden zat Harry in Schotland, afgezonderd van de buitenwereld met als doel voor eens en voor altijd afrekenen met zijn verslaving. Zal het hem dit keer lukken een nieuw, clean leven op te bouwen?

Deze blog geeft jullie de kans mee te kijken met het proces dat Harry doormaakt. Geloof mij, dit is niet makkelijk. Over een jaar kijk ik met Harry terug op de tijd dat ik hem gevolgd heb, zijn z'n dromen uitgekomen? Of kon hij de verleiding niet weerstaan?

Het einde van de documentaire kan ik niet voorspellen. Wat ik wel weet is dat dit verhaal vertelt moet worden, want verslaving komt vaker voor dan je denkt. Harry is verslaafd, ik ben verslaafd en jij? Ben jij verslaafd?

Het antwoord op deze vraag krijg je gaandeweg. Hou deze blog in de gaten!

Hierbij alvast een voorproefje: