Stap één

Daar gaan we weer. Nieuwe week, nieuwe energie! Helaas begint mijn week met de aanvraag van een Wwik, de welbekende kunstenaars uitkering. De bijlagen die ik bij elkaar moet zoeken nemen griezelige hoeveelheden aan en ik vraag me af of Kluun ooit een boek heeft geschreven dat meer pagina's bevat dan mijn pak bijlagen.
Goed wellicht heb ik recht op 'gratis geld'; even doorzetten dus.

Daarna ga ik verder met mijn autisten-lijst (dank Valesca). Ik hoop vandaag contact te krijgen met Cyril zodat ik het plan eindelijk voor eens en voor altijd af kan maken. Pas dan kan ik de subsidie aanvragen de deur uit doen en afspraken plannen met mogelijke sponsoren/investeerders... Hoogste tijd natuurlijk!

Ik ben overigens weer Fris & Fruitig want nog steeds heeft deze dame geen biertje of andere alcoholische versnapering aangeraakt. Vandaag is het precies 3 weken geleden dat ik mijn laatste biertjes marathon heb gehouden. Vooral de dag erna probeer ik niet te vergeten. Zo slecht voel je je niet vaak, het enige dat je wil doen is weglopen. En dat deed ik dan ook, letterlijk. Samen met mijn drink/drugs partner in crime ben ik gaan lopen. Maar liefst 20 km door Amsterdam gewaggeld. Dan kom je erachter dat weglopen voor je problemen makkelijker gezegd is dan gedaan.

Tot nu toe heb ik alle WK wedstrijden doorstaan met het drinken van ijsthee en daar ben ik best trots op. Ook afgelopen vrijdag toen Nederland op miraculeuze wijze wist te winnen van Brazilië heb ik mijzelf tegoed gedaan aan een ijsthee. Samen met Harry welteverstaan, want in mijn eentje tussen 1000 bierdrinkers op het museumplein zou ik niet vol hebben gehouden. Niet met ijsthee althans.
Om 18:30 zaten Harry ik en een vriend van mij netjes bij een AA meeting. Ja het leven kan raar lopen soms. De betreffende vriend is nog nooit eerder bij een meeting geweest maar heeft mijns inziens wel degelijk een probleem. Het is de vriend die ik eerder noemde; mijn drink/drugs partner in crime. Deze keer besluit hij dan toch mee te gaan, als vriend welteverstaan, want als een 'addict' wil hij zich (nog) niet voordoen. Prima want het is een open meeting waar ook bezoekers welkom zijn zeg ik.
In het begin van de meeting wordt gevraagd of er nieuwkomers zijn. Mijn vriend steekt zijn vinger op. Meteen zijn alle ogen op hem gericht; Welcome ..., keep coming back. Met frisse tegenzin begint hij aan zijn eerste meeting waarin hij meerdere malen wordt aangesproken. 'It's good that you are here', I was afraid too when I first walked into these rooms'. Hij houdt zich groot en slaat zich door dit uur heen maar als klap op de vuurpijl krijgt hij aan het einde van deze AA meeting nog de kans wat te zeggen. Even beleefd als altijd vertelt hij de groep dat hij het fijn vindt dat hij zo welkom is, maar dat ze niet raar moeten opkijken als hij volgende week schittert door zijn afwezigheid.
De AA-ers geven niet op en geven mijn vriend een 'Big book', de bijbel van de AA geschreven door ene Bill. Gewapend met zijn Big book verlaat mijn vriend de ruimte om vervolgens met ons te gaan eten. Spare-ribs en een biertje, tja, mijn vriend is nog niet toe aan zijn stap 1; ' We admitted that we were powerless over our addiction - that our lives had become unmanageable'.
De eerste, maar zeker niet de minste van de twaalf stappen.

Met Harry gaat het goed. Natuurlijk zijn er veel dingen waardoor hij zich soms wat minder voelt, maar over het algemeen houdt hij zich goed staande. Ik ben trots op hem. En op die vriend van mij want die is inmiddels hard aan het nadenken als je het mij vraagt. Al enkele sms berichten heb ik van hem mogen ontvangen met daarin allerlei vragen. Het houdt hem bezig, dat is zeker.

Ik ga gauw beginnen aan mijn dag want er is weer genoeg te doen!