Ja hoor, ook ik maak ze: fouten. Zo mag je natuurlijk nooit beelden van een persoon op het internet plaatsen zonder toestemming van de betreffende persoon. Nou doe ik dat in de regel ook niet. Echter de 'tests' die ik online heb gezet ben ik vergeten er weer af te halen.
Mijn hoofd zit zo vol dat de inhoud ervan nauwelijks in mijn huiskamer zou passen. Nou heb ik niet zo'n grote huiskamer, maar toch. Het opstart proces vergt veel van mij als persoon. Aan alles moet gedacht worden en mijn idealen mag ik niet uit het oog verliezen. Ik weet waarvoor ik het doe en ik zet door. Al gaat het soms ten koste van mezelf en mijn sociale leven. Iedereen te vriend houden kan niet, daar moet ik me bij neerleggen.
Soms zit ik er echt even doorheen. Het telkens herschrijven van een tekst om deze maar zo goed mogelijk te maken. De tegenslagen, de financiële situatie enz. Alles wat ik dan zou willen is lekker op een terras zitten met vrienden en bier. Gelukkig weet ik dat ik daar niets mee opschiet en dat dit project te belangrijk is om me er niet voor de volle 100% voor te geven. Daarom ga ik voor de 110% en probeer ik er samen met al die mensen die dit project steunen en/of ondersteunen een geweldig succes van te maken. En dat gaat lukken!
Maandag heb ik een afspraak met het aannemersbedrijf waar Harry momenteel voor werkt. Ook met hen zal ik afspraken moeten maken over wat er wel, en wat er niet gefilmd mag worden. Iemand een jaar lang volgen kost enorm veel tijd. Het volgen op zich is natuurlijk al tijdrovend, maar alles wat erbij komt kijken is nog zeker drie keer zoveel werk. Overal waar Harry komt moet ik toestemming vragen om te filmen. Iedereen moet een quitclaim tekenen. Ik mag niets vergeten, anders kom ik, en daarmee ook de documentaire in gevaar.
Vanavond kan ik het even van me af zetten. Over een kleine twee en een half uur staat Nederland in de halve finale tegenover Uruguay. Ik ga de drukte trotseren en stort me in het feestgedruis op het museumplein. Op de achtergrond (lees: voorgrond) de heldere klanken van de gebroeders Ko. Wat wil een mens nog meer? Ohja, dat we winnen! Kom maar op met die ijsthee!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten